Asıl akmaz, bal kokmaz. Kokarsa yağ kokar aslı katıktır, derler bir atasözünde ne doğru değil mi?

Asalet, dürüstlük, vicdan, merhamet ve iyilik insanın soyundan gelir.

İçinde olmayanı, dışına yansıtamaz insan.

Su ne kadar bulanırsa bulansın, zamanla toprak dibe çöker.

Ve işte o zaman tüm berraklığı ile su yeniden yüzeye çıkar.

Tıpkı hakikatlerin uzun süre gizli kalamayacağı gibi…

Bazen kendimde bu süreci atlatacak kudreti bulamayınca, hemen zamana sarılıp, medet ummam bundandır aslında…

Değil midir ki zaman, her şeyin ilacı?

Zamanla iyileşir tüm yaralar, önce kabuk bağlar, sonra iyileşme süreci başlar.

Canını yakan, içini acıtan şeyler, geride bıraktığın zamandan sonra, artık gülüp geçilen, yaşanmış tecrübeler olarak adlandırılır ve ardından kaldırılır tozlu raflara…

Altın yere düşme ile pul olur mu hiç?

İnsandır beşer şaşar. Düşer kalkar.

Sen ilk düşme de pes edersen, yenilmişsindir.

Her yaşananın adı tecrübe olur.

Hayata daha farklı bakmayı öğretir bize…

Acılar, sevinçler, hüzünler, mutluluklar olmasa hayat tek düze ne anlam ifade eder ki?

Her acı insanın daha çok güçlenmesine ve kendine güvenmesine olanak sağlar.

Ve bakarsın sen artık eski sen değilsin.

Bunu sadece sen değil, etrafında olan herkes söylemeye başlar.

Sen değiştin!

Aslında ben değişmedim, değiştirilmek zorunda bırakıldım.

Kişi bazen başına gelenler değildir. Başına gelenlerden sonra olmayı seçtiği kişidir.

Ama iyi, ama kötü, bu hayat böyle işte, yaşarken seni türlü türlü sınava tabi tutar ve sonra da ne olduğunu anlamadan tüm taşları bir bir yerine oturtur.

Önce insan olmak, insan olabilmek mühim olan.

Güçlü olmak, inançlı olmak, tevekkül etmek, insanlardan değil, Allah’tan medet ummak ve her şeyi ondan istemek. İnsana güvenen yolda kalır. Allah’a güvenen yol alır.

Tam teslimiyetle Allah’a bağlanmak ve yarından endişe duymadan yaşamak.

Seni sabaha uyandıran, rızkına kefildir. Bin kişi bir araya gelse de, Allah’ın sana açtığı kapıyı kapatmaya kimsenin gücü yetmez.