Büyükler ne güzel söylemişler, bir insanın kendi eliyle, kendine ettiğini yetmiş iki milyon bir araya gelse edemez diye…

Bu hayatta başımıza gelen her şey, aslında kendi elimizle dilimizle, yaptığımız hatalarımız ve günahlarımızla başımıza geliyor, ama biz tüm bunların farkında değiliz.

Allah yürü ya kulum der, çok para verir, kazandıkça kazanırız, o para bizi bozar, temelden olmayıp, sonradan parayı görünce de, biz o malımızla, paramızla övünmeye başlarız. Sonradan görme, dininden dönme diye de, halk arasında söylenen yine bir söz vardır. Nefis öyle öğüt verir. Sen kazandın, senin, sen zenginsin, fısıltıları beynimizde dans eder durur. Sanki o para, mal, mülk bizim gibi, yürüyüşümüz bile değişir. Hadsizleşiriz, görgüsüzleşiriz. Mülkün gerçek sahibinin Allah olduğunu, verdiği gibi almaya da gücünün yettiğini idrak edemeyiz. Bir ev almayı planlıyorum Allah nasip ederse, bunun için müteahhitlerle, emlakçılarla, taşeronlarla çok sayıda görüşmeler yaptım. İçlerinden bir tanesi yemin ederim, tam yukarıda bahsettiğim şekilde bir sonradan görme idi…
Konuşmanın başında, kendisi villa yaptırmış onunla övünmekle başladı. (Ben böyle şeylere çok sinirlenirim, ama sakin kalmaya dikkat  ettim.) Dönüp dolaşıp, benim ev işinden çok, kendi aracının markasından, kazandığı paralardan, aldığı has altınlardan bahsedildi sohbet boyunca ve ben artık bu kadar sonradan görmeliğe dayanamadım ‘’malınızla çok övünüyorsunuz, veren Allah onu sizden bir anda alır, bence bu kadar malınızı dillendirmeyin ve lütfen artık şu gaflet uykunuzdan bir uyanın. Malınızın zekâtını verin, fakire, fukaraya ihtiyaç sahiplerine destek olun ki, ben sizin gerçekten malınızın hakkını verdiğinize inanayım’’ dedim. Benden bunu beklemiyordu tabi, çok şaşırdı, tek kelime edemedi, sonra ben oradan ayrıldım. Allah’ım bu adamın gönlünde ki, para hırsını al diye de dua ettim. Ne üzücü bir durum, olan var, olmayan var, ben bir ev alabilmek için, kırk kapı araştırıyorum, adam bana malıyla övünüyor. Konuşmanın sonuna kadar, ters tepki vermemek için kendimi sürekli sakinleştirdim. Bu gibi durumlara hiç tahammül edemem, hemen patlarım. Oysa o parayı kaybetmek için, bir kıvılcım yeterliydi, bu kişi bundan habersiz ve ne oldum delisi olmuştu!

Birilerine hasbelkader bir makam mevki verilir, oooo işte o zaman benlik duygusu iliklerimize kadar her bir yerimizi sarar. Ben ben ve yine ben oluruz. O makamların gelip geçici olduğu tamamen aklımızdan çıkar ve kalp kırarız, hak yer, haksızlık yaparız. Ölümü unuturuz. İnsanlara zulüm eder, makamımızı kötüye kullanırız. Sanki bir gaflet uykusu sarar tüm benliğimizi. Her şeyimizi kaybetmek için, saniyelerin yeterli olduğunu da unuturuz. Oysa güç dengesi ne değişkendir. Bu gün zirve de olan, yarın bir hiç olabilir. Bu gün bir hiç olan, yarın zirvede olabilir. Bunun birçok örneği de günümüzde vardır. Birilerinin sayesinde, saye biliyorsunuz gölge demektir, bir yere gelenler, o kişiler arkalarından çekildiği zaman güneşte kalırlar. Ne yapacaklarını şaşırır ve bocalarlar. Çünkü emekle değil, torpille bir yere getirilmiştir onlar ve torpilleri arkalarından çekilince ne yapacaklarını bilemezler. Oysa insana yakışan en güzel süslerden biriydi mütevazılık! Bu hayatta hiçbir zaman ben oldum demeyeceksin, hayat sana bu sözünü misli ile ödetir. Zaman ırmağı yalnızca iyiler ile kötülerin maceraları için akıyordu. Bazen iyilerin, bazen kötülerin kazandığı bir dünyada insanlar kâh savruluyor, kâh güce dönüşüyorlardı. Kulluk, tam da bu noktada şekilleniyor ve her çağın imtihanı kendisine göre iyi ile kötüyü ayrıştırıp elekten geçiriyordu. Her zaman Allah’a tevekkül edeceksin ve veren Allah alan Allah, ben bu hanede bir misafirim, ağırlandıktan sonra, uğurlanacak olan şeklinde bir hayat yaşamalıyız. Allah kimi insanı fakirlikle, kimisini de zenginlikle sınar. Fakir sabır ve şükür ederek, imtihanı verirde, zenginin imtihanı daha büyüktür be dostlar. Ne demek istediğimi anlayanlar anlamıştır. Bulunduğu yer kimsenin babasının malı değildir, bu gün olur, yarın olmaz, ama geride bıraktıkları ile anılır herkes…

Güzellikler bırakmalı ki, güzelliklerle anılmalı