Tevafuk, iki şeyin birbirine uygun ve denk gelmesi demektir. Hususen tesadüfe verilme ihtimali olmayan ve arkasında İlâhî bir kasıt ve iradenin varlığı hissedilen denk gelmelere tevafuk denir.

Tesadüf kelimesinin TDK anlamı: Yalnızca ihtimallere bağlı olduğu düşünülen olayların kesin olmayan, değişebilen sebebi olarak geçiyor.

Aslında hayatımızda yaşadığımız bütün olaylar zinciri, bana göre tamamen tevafuk üzere yaşanıyor. Tesadüf yok, tevafuk var. İlahi karşılaşmalar… Bir kişi hayatınızdan geçiyorsa emin olun, Allah’ın size vermek istediği dersler ve güçler var. Mühim olan şunu gözlemlemek, o insan hayatınıza girdiğin de, size Allah’a yaklaştırıyor ise imtihan. Allah’tan uzaklaştırıyor ise cezadır. Bunun idrakine vardıktan sonra gerisini Allah’a bırakın. Şunu unutmayın ki, şahidi ve hâkimi Allah olan hiçbir dava asla kaybedilmez!

Bizler bazen, hayatımızda yaşadığımız olumsuzluklarda, hemen yalana sarılırız, kendimizi aklama telaşına düşeriz, oysa ilahi kameraların yedi, yirmi dört kayıtta olduğunu unuturuz, belki de işimize öyle gelir bilemiyorum. Sen doğru olduktan sonra, eğri belasını bulur sözünü unutmamak gerek!

Bir kişi ile yolda selamlaşmak bile boşuna değildir.

Başımıza gelen olaylar, trafikte seyrederken, yanlış yola girmek vesaire…

Hiçbir rastlantı tesadüf değildir, mutlaka bir sebebe vesiledir.

Yolda gördüğümüz kedi, köpek, havada uçan kuş, çöp karıştıran insanlar gibi gibi çoğaltabiliriz.

Biz şer biliriz, oysa onda kocaman bir hayır gizlidir.

Bunları kendi yaşadığım olaylardan yola çıkarak, net bilgiler ışığında yazıyorum.

Örneğin; Oğluma bir trafik magandası durduk yere muşta ile saldırdı, yüzünü parçaladı, ben ona üzülürken, bu yaşanan talihsiz olayın, oğlumda başka bir hastalığının erken teşhisine vesile olması bunlardan bir tanesi, daha o kadar çok şey yaşadım ki! Arkadaşlarım, yaşadıklarıma hayretler içinde kalarak, ‘’Allah gerçekten seni çok seviyor’’ diyorlar.

Her düştüğümde ilahi bir güç uzanıyor, bunu iliklerime kadar hissediyorum.

Tam bir teslimiyet ile başıma ne gelirse gelsin, Allah’tan olduğuna ve elbet tüm sıkıntıların bir bitme noktası olduğuna inananlardanım.

Beni Yaratan, beni benden daha iyi bilir, korur, düşünür.

Ben yaşadığım her olaya tevekkül ederim, Allah’a sığınırım.

Çünkü beni Allah korursa, kimse bana zarar veremez. Yalnızca âlemlerin Rabbi yaşanan her şeye şahittir. Her zaman; ‘’Allah’ım, görmediğimi gören, bilmediğimi bilen, duymadığımı duyansın! Adımın anıldığı her yerde benim vekilim sensin! Tuzak kuranların, oyun oynayanların, iftira atanların halleri, bana karanlık, sana ayan beyan, ben sana güveniyorum, sana sığınıyorum, bütün haklarım sana emanet, bana kötülük yapmalarına müsaade etme’’ diye dua ederim.

Bir keresinde oğlum aracımda evin anahtarını unutmuş, hiç yaptığı iş değildi, merkeze inmiştim, geri eve döndüm. Dönerken içimden geçen ise dur bakalım, bunda ne hayır var diye düşündüm. Meğer Rabbim, kaza geçiren bir kediye yardım etmem için, oğlumun anahtarını arabada unutturmuş! Anlayana ne büyük bir ibret…