Dün babalar günüydü.

Ama bildiğiniz babaların değil, bu vatan için evlat yetiştiren, alın teri ile birlikte sağlığını ortaya koyarak evladına iyi bir gelecek hazırlamaya çalışan babaların.

Ya da, çocuğu daha ilkokuldayken işsiz kalan ve o gün bu gün düzenli bir işi, maaşı olmayan babaların.

Veya, kendisine yaşatılan haksızlıklar karşısında, tepkisini bir sosyal medya sitesinde paylaşan, bu yüzden de bedel ödeyen babaların.

Yahut, eli kalem tuttuğu, yazı yazabilecek bilgi ve kültür birikimine sahip olduğu için sohbetlerde, yazılarında ‘ama’ dediği için, ‘fakat’ dediği için, 10 yıl önce Fetullah Gülen’e hain, ya da 5 yıl önce aynı adama Hocaefendi dediği için Silivri’yi mesken tutması sağlanan babaların.

Ayakkabı boyacısı babaların, ama Sezgin Baran Korkmaz gibi ülkeyi soymayan.

Siyasetçi babaların, ama çocukları için marinalara çökmeyen.

Müteahhit babaların, ama bu milletin ….. koymayan.

İşadamı babaların, ama 20 yılda Koç ve Sabancı’yı solladığı halde tüm mal varlığı yurt dışında olmayan, çocuklarının gemiciklerinde vergi cennetlerinin bayrağı dalgalanmayan, çakma milliyetçi olmayan.

Sanatçı babaların, ama TRT’den dizi kapmak, 2 konser fazla vermek uğruna mensup olduğu milleti toptan satmayan.

Gazeteci babaların, ama çocuğunu, ‘Evladım iktidar çalgı sen çengi ayak uydurmaya bak’ kültürü ile değil, onurlu bir fert olarak yetiştiren babaların günüydü.

Yani ülkemin sessiz çoğunluğunu teşkil eden babaların.

Onlar bu babalar gününde mahzun, onlar bu babalar gününde kederliydi.

Zira çocukları işsiz.

Onları işsiz ve geleceksiz bırakan iktidara yıllarca, ‘Alınları secdeye değiyor’ diyerek destek vermenin, manevi huzursuzluğunu yaşıyor.

Onlar, çifte diplomalı çocuklarının, masraf olmasın diye sabaha kadar oturup akşama kadar uyumalarından kendilerini sorumlu tutuyorlar.

Onlar, evlilik çağına gelmiş çocuklarını, evlendirip, ayrı bir eve çıkacak ekonomik gücü çocuklarına sağlayamamanın üzüntüsü ile kahroluyorlar.

Onlar kendi çocukları işsiz ve geleceksiz iken, oyları ile iktidar ettiklerinin çocuklarının, gelinlerinin, yeğenlerinin ikişer, üçer, hatta dörder, beşer maaş aldıklarını duydukça, gördükçe isyan ediyorlar.

Yani diyeceğim sevgili dostlar;

2021’in Haziran Ayı’nda babalar, kendilerini hiç bu kadar umutsuz, hiç bu kadar kandırılmış, hiç bu kadar çakma babaların köşe başlarını tutmuş, Mafya babalarının ülkenin kaderine hükmeder hale gelmiş, hiç bu kadar çocukları için endişeli, hiç bu kadar çaresiz hissetmemişlerdi.

Babalar Gününüz kutlu olsun..

Ahmet ZORLU