Daha önce Ankara ve İstanbul’da benzerlerini görmüş yaşamıştık. Düşünceyi zorbalıkla bastırmak, sindirmek gibi örneklerini. Kayseri’de yayın yapan Deniz Postası Tv, Genel Yayın yönetmeni Azim Deniz kardeşim, canlı yayın konuğu işadamı Sedat Kılıç ile birlikte, TV Binasının içerisinde dövüldü, yetmedi az sonra canlı yayına katılacak Sedat Kılıç, TV binasında dövülerek çıkarılıp uzaklaştırıldı. Olaydan çok kısa zaman sonra gittim Deniz Postası TV’ye. Azim Deniz kardeşim ile telefonla görüşebildim. Zira hastanedeydi. Görüntülerden edindiğim izlenim, iyi dayak yemişti. 50-100 kişilik bir gruptan bahsediliyor. Organize bir baskın. Azim Deniz’in beyanı, Ülkü Ocaklarına mensup gençlerdi saldırıyı yapanlar. Hatta, Ocak Başkanın da selamını getirmişler, dayak sırasında da iletmişler Azim Kardeşime. Saldırının tek amacı var, Kayseri Milletvekili Baki Ersoy’un, ‘enflasyon rakamları gerçeği yansıtmıyor’ sözleri üzerine kesin ihraç istemiyle disiplin kuruluna sevkedilmesine tepki için partisinden istifa eden Belediye Meclis Üyesi Sedat Kılıç’ın TV ekranlarında konuşmasını engellemek. Bu satırları yazarken saatler 02.30’u gösteriyordu ve bu kentin hiçbir yöneticisinden o ana kadar bir açıklama duymadık. Bu ahlaksızca saldırıyı yapan ve ellerinde kalem kağıttan başka bir şey bulunmayan iki insanın, Vali Konağına 100 metre mesafedeki TV Stüdyosunda alçakça darp edilmesinin başka izahı olamaz. Umarım, başta MHP İl Başkanı, ardından Kayseri Ülkü Ocakları Başkanı, Basın Hürriyetine yönelik bu caniliği kınar ve bu saldırının Ülkü Ocakları ile MHP ile bir ilgisi bulunmadığını ilan ederler. Gelelim başlıktaki vurguya. Eğer bu kentte, beyninde Demokrasinin D’si kalmış yönetenler olsaydı, o 50 veya 100 çapulcu bir saat içinde toparlanır, adalet huzuruna çıkarılırdı. O kadar mı, Valisinden Belediye Başkanına, Emniyet Müdüründen Cumhuriyet Savcısına yöneticiler anında harekete geçer, saldırıya uğramış, darp edilmiş basın emekçisinin yanında saf tutar ve bir daha bu tür bir yönelimin bedelinin ağır olduğunu, olacağını bu kent halkına gösterirdi. Sadece bu mu. Siz bu satırları okurken Kayseri’deki Meslek Kuruluşuna üye gazeteciler, cemiyetlerinin öncülüğünde bu çirkinliği protesto etmek için Valilik Binası önünde toplanır tepkilerini dile getirirdi. 1977 yılı. Yerel bir gazetede tıfıl muhabirim. Birkaç kendini bilmezin saldırısına uğradım. Daha gazeteye dönmeden, konu Ankara’ya iletilmiş, dönemin Başbakanı Merhum Bülent Ecevit, önce İlin Valisi Bedri Eser’i arayıp bilgi almış, sonra çalıştığım yerel gazeteyi arayarak geçmiş olsun dileklerini iletip, konunun takipçisi olduğunu bizzat gazetenin sahibine bildirmişti. Şimdi bırakın Ankara’yı. Saldırı sonrası TV binasına gelip dayanışma gösteren gazeteci sayısı bile bir elin parmaklarını geçmedi. Daha acı olanı nedir biliyor musunuz? Bu gece Sedat Kılıç’ı susturmak için TV binası basan hadsizlerin büyük bölümü Sedat Kılıç için seçimlerde koşturup oy devşiren insanlar. Tıpkı Baki Ersoy için çalıştıkları gibi. Gazeteci kardeşim Azim Deniz’e, işadamı Sedat Kılıç’a ve bunların nezdinde bu mesleğin onurunu korumak adına koşturan meslektaşlarıma geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Bir gazeteci olarak, buradan bir kez daha söz veriyorum. Elim kalem tuttuğu, dilim kelam ettiği sürece, mesleğin genel ilkeleri çerçevesinde bu onurlu mesleğin bir ferdi olarak haksızlık karşısında hep doğruluğun savunucusu olmaya devam edeceğim. Son sözüm ise bu kentin Ulularına! Yazdığı yazı nedeniyle sabahın köründe gazetecinin evinin basıldığı böylesi bir dönemde, lütfen Adaleti korumak için biraz daha çaba, biraz daha özveri. Sözlerine başlarken “Kayseri Huzur Şehri” diye başlayan ama huzuru mumla aratan siyasilerimizden de, Demokrasinin Tahammül Rejimi olduğu gerçeğini kabullenmelerini bekliyorum. Çok üzgünüm. Canlı yayın öncesi TV Stüdyosu basılan ve program konuğu dövülerek dışarı atılan kentin adı Kayseri olmamalıydı. Ahmet ZORLU