Sucuk-Ekmeği, Tükürük Köftesi’ni çok özledim.
Eski Stadyumun etrafına dizilen köfte, Sucuk-Çaman-Ekmek satıcıları tek tek dolaşılır, önce köfte, ardından Çaman-Ekmek ne güzel giderdi. Arena stadyumlar inşaa edildi, futbolun zevki kalmadı, ruhu da yok oldu, o sokak lezzetlerinin tadı da, tuzuda kalmadı.
 

Kadir Has Stadyumuna giderken gözlerim hep köfte, çaman ekmek satıcılarını arar durur. Yine bir maç günü. Bu defa doğrudan tribünlere gitmek yerine, “Stadyumun etrafında şöyle bir dolaşayım” diyorum. Sarı-Kırmızılı bayrak, kaşkol satanlar, köfteciler, su satıcıları, hep özlemle andığım eski günlerde olduğu gibi, dört bir yandan sesler yükseliyor..

“Köfteee.. Sıcak köfte.. Buz gibi su.. Kaşkollar, formalar burda..” Sucular, çeşmeden kovalara su doldurur, içine de bir buz yerleştirir, “Buz gibi su..” diye satarlardı. Su satıcıları değişmiş, onlarda günümüz teknolojilerine ayak uydurup, pet şişelerde endüstriyel su satıyorlar.

Köftecilere doğru yürüyorum. Sarı-Kırmızılı renklerle boyanmış bir köfteci arabasının etrafı tıklım tıklım dolu. Köfte arabasının önünde uzayıp giden bir de kuyruk var.. Köfteci, “Köftenin kralı burada” diye sesini olabildiğince yükseltiyor. Ses tanıdık, ama kim çıkartamıyorum. Kalabalığın arasına dalıp girdiğimde, karşıma önce Gazeteci arkadaşım Davut Güleç çıkıyor. Tezgahım hemen yanında DHA Kayseri Temsilcisi Samet Sun, biraz ileride Gazeteci Ersan Temizel var. Gazete kağıdına sarılı köfte ekmekleri afiyetle yiyorlar. Bu arada, Davut’ta köfteciye yardım ediyor. Köfteci tanıdık ama kim? Sohbet başlıyoruz. Kim olduğunu anlamaya çalışıyorum .
Davut, hatırlayamadığımı anlayıp bana yardımcı oluyor, “Abi, hatırladın mı?Kayserisporlu Recep” diyor. Yanına yaklaşıp, “Recep abi nasılsın?” diyorum. O, ekmeğin içine daha önce yerleştirilmiş marul ve domateslerin arasına köfteleri kan- ter içinde yerleştirmeye çalışırken, bir yandan da bugün yaşıyormuş gibi hatıralarını anlatıyor. Uzayıp giden kuyruğa aldırış etmeden, yeşil sahalarda fırtına gibi estiği günleri yaşıyor, adeta.. Bu köfteci kim biliyor musunuz? Üstün yeteneği, tekniği, mücadele gücü ile, bir zamanlar Kayseri’de ,”Futbolun yeni prensi” olarak anılan Kayserisporlu Recep Mavili, bu köfteci.. Yeşil sahalardan kopup gelen, talihsizlikler, sakatlıklar, yanlış transferler, gençlik hataları derken, fırtına gibi estiği yeşil sahalardan kopan ve bugün Stadyum çevresine konuşlandırdığı o el arabasından bozma tezgahında köfte satan Recep’e uzanan up uzun, acı ve tatlı hatıralarla dolu yolun yorgun yolcusu..
 

Futbol topu ile mahalle aralarında sokakta tanışmıştı. Futbolu çok çok sevdi, futbola sevdalandı. Yeteneği ile dikkat çekti. Kayserispor. alt yapısında oynarken, A takıma çağrıldı. 2 yıl Sarı Kırmızılı forma altında ter döktü. Oynadığı futbol dikkat çekti, ligde oynayan takımların nerede ise yarısının transfer listesine adını ilk sıraya yazdırdı. Önce Edirnespor, ardından Erciyespor ve Nevşehirspor. Nevşehir’de kolunda “Kaptanlık Pazubandı” vardı. 1974-80’li yıllar arasında Kayserispor’da top koşturduğu yıllarda Fenerbahçe, Galatasaray ve Beşiktaş’a karşı oynadığı maçları unutamıyor. “O günler güzel günlerdi” diyor. Hüzünleniyor. Elleri köfte pişirsede gözleri, düşünceleri hep uzaklarda. “Kayserispor’da forma giydiğim günlerin heyecanı bambaşkaydı. O dönem, hocamız Fehmi Kuş ve Ahmet Çağlayan Çınar. Çok iyi antreman yapıyor, Fehmi hocanın gözüne girebilmek için gece- gündüz çalışıyordum. Fehmi hoca, beni bir türlü takıma koyup oynatmadı. Tabii çok üzülüyorum. Bir gün Ahmet hoca beni çağırdı, dikkatini çekmişim. Bana öğütler verdi. Fehmi hoca ile görüşeceğini ve benim ilk 11 için hazır olmamı istedi. O hafta ilk kez ilk 11’de sahaya çıktım ve müthiş oynadım. Ahmet hocanın sağladığı fırsatı iyi değerlendirmiştim. O gündem sonra takımın değişmez futbolcusu oldum. Ahmet Hoca’nın öğütleri benim yolumu açtı, profesyonelliğe böylece O’nun sayesinde adım attım. Ahmet hocayı unutamam ve kendisine müteşekkirim.” 
 

Ahmet Çınar, Kayseri’de daha çok gazeteci kimliği ile tanınır. Oysa o, Kayseri’de futbola emek veren önemli isimlerden birisidir. Bir zamanların efsane takımı Sümerspor , Ağırnas Şimşekspor ve amatör takımlarımızın büyük bölümünde top koşturmuş, dizindeki sakatlık sonrası futbolu bırakmak zorunda kalmıştı. Spor yaşamına antrenör olarak devam eden Ahmet Çınar, Kayserispor’da antrenör olarak görev aldı. O yılların en ünlü teknik direktörlerinden, Fenerbahçe’nin unutulmaz kalecisi Şükrü Ersoy, Galatasaray’ın efsane ismi Candemir Berkman, Yılmaz Gökdel gibi hocaların yanında yardımcı antrenör olarak Kayseri futboluna önemli katkılar sağladı. Kayserispor’da görev yaptığı yıllarda ünlü sinema sanatçısı Sevda Ferdağ ile aşk ilişkisi ile magazin dünyasının en popüler ismi olan Şükrü Ersoy, Kayseri’de görev yaptığı yıllarda Kayseri Basını’nda da çok sayıda habere konu olmuştu 

Ahmet Çınar, ile ilgili küçük bir anı. Metin Kurt, olaylı bir şekilde Kayserispor’a transfer edilmişti. Profesyonel futbolcuların emeklerinin sömürüldüğünü, bu nedenle örgütlü olunması gerektiği fikrini savunarak sendikal hareket başlatan Metin Kurt Galatasaray’dan dışlanmış ve sürülmüştü. Kayserşspor, gelişmeleri izlemiş ve Metin Kurt ikna edilerek Kayseri’ye gelmesi sağlanmıştı. Kurt’un Kayserispor’da oynadığı yıllarda bir antreman maçı. Ahmet Çınar, Metin Kurt’un arkasında savunmada oynamaktadır. Antreman maçı da olsa, sahada kıran kırana bir mücadele vardır. Metin Kurt, arkadaşlarından bir türlü pas alamaz. Canı sıkkındır. Ahmet bir akın sırasında Metin Kurt’a öyle bir pas verir ki, o Kurt bu pası alır almaz gider golünü atar. Metin, golün ardından Ahmet Çınar’a doğru koşmaya başlar. Galatasaray’dan Kayserispor’a transferi olay olan o ünlü oyuncunun Ahmet Çınar’a koşup sarılarak havaya kaldırması herkesi şaşırtır. Ne de olsa bir antreman maçıdır. Metin Kurt, Çınar’ın kulağına eğilip. “Abi, futbol hayatımda aldığım en teknik, en güzel pas ve en rahat attığım gol bu gol. Sizi tebrik ederim” der. Çınar, bu anısını Metin Kurt’un vefat ettiği günlerde bu anısını aktarmıştı. Bende, kayıtlarda yer alabilir düşüncesi ile Recep Mavili’yi anarken bu anekdotu araya sıkıştırmak istedim.

Yaşananlar hep geride kaldı ve tatlı bir anı olarak hatırlanıyor. Ve, bir zamanların fırtına gibi esen futbolcusu Recep Mavili, forma giydiği takımın maçlarını bugün izleyemiyor. Zira, onun ki bir hayat kavgası, yaşam savaşı ve ekmek mücadelesi.. Kadir Has Arena’da düdük çalıyor, maç başlıyor. Kulağı tribünlerden gelecek bir “ Gol” sesinde.. Recep Mavili, stadyumun dışında. Sarı-Kırmızılı ekmek teknesinin önünde hala, “Köfte ekmek” diye sesini yükseltiyor. Tribünlerde on binler, sahada Sarı -Kırmızılı takım.. Eski futbolcu, yeni köfteci Recep, canlı izliyormuşçasına heyecanlı.. Kafasında futbol aşkı, ayaklarında adeta bir top var.. Antremanda top sektiriyor gibi sayıyor.. Bir, iki…. İşte, başarılarla dolu bir futbol macerasının ardından, çok sevdiği yeşil sahaların dışında hayat kavgası veren bir emekçinin hikayesi bu. Arkadaşları takılıyor. “Recep abi, sen aynı zamanda rekortmensinde. Bir sezonda kendi kalesine 13 gol atan tek futbolcusun” diyorlar. Recep Mavili hazır cevap, “Aman çocuklar, bunu kimseye anlatmayın. Hele hele hanım duyarsa perişan olurum” karşılığını veriyor. Kahkahalar ve gülüşmeler, karşılıklı şakalar sürüp gidiyor. Bu arada, köftecilik baba mirası. Çocukluk yıllarında babası ile stadyum çevresinde köfte satan Recep Mavili, bugün baba mesleğini bir başka stadyum çevresinde. Köfte satarak sürdürüyor. “Babamdan kalan miras. Mutluyum” diyor.

Bir zamanlar futbolun yıldızı idi, şimdi Köfteci Recep abi..